Η 10η Δεκεμβρίου υιοθετήθηκε το 1948 από τα Ηνωμένα Έθνη για να γιορτάζεται ως η Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που κατοχυρώνει, σύμφωνα με το άρθρο 3, το Δικαίωμα στην Υγεία και τη Ζωή.
Το δικαίωμα αυτό κατοχυρώνεται κι από το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας που επιβάλλει να έχουμε όλοι οι πολίτες το θεμελιώδες δικαίωμα για επαρκή και έγκαιρη ιατρική περίθαλψη. Αυτό το «θεμελιώδες κι αναπαλλοτρίωτο ανθρώπινο δικαίωμα» καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να μειώσει αλλά αντίθετα είναι υποχρεωμένη να το προστατεύσει.
Μάλιστα το καταστατικό της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας (ΠΟΥ ή WHO) σηματοδοτεί την πρώτη επίσημη οριοθέτηση του Δικαιώματος στην Υγεία στο Διεθνές Δίκαιο. Υποβάλλει, ακόμη, ότι οι άνθρωποι που ασκούν την εξουσία, δεν μπορούν να συγκαλύπτουν τα αίσχη τους και να συνεχίζουν καλυπτόμενοι από την ασυλία που τους παρέχει η κρατική κυριαρχία την οποία εκπροσωπούν. Οφείλουν να προσπαθούν να δώσουν δημοκρατικό χαρακτήρα στην εξουσία που ασκούν και, έτσι, θα παρεμποδιστεί η εξάπλωση της διαφθοράς σε όλα, ανεξαιρέτως, τα επίπεδα εξουσίας.
Παράλληλα μας υποβάλλει ότι ως άτομα πρέπει να οργανωθούμε για να εκφράσουμε δυναμικά τις διεκδικήσεις μας και να ζητήσουμε την προώθηση των σχεδίων που το ίδιο το κράτος είχε παρουσιάσει το 2009 ως Στρατηγική του Καρκίνου, που εγκρίθηκε αρχικά από το Υπουργικό Συμβούλιο και στη συνέχεια από την Ολομέλεια της Βουλής, με μια μόνο αποχή που ήθελε και εξακολουθεί να θέλει να θάψουμε κάθε ιδέα για Κρατικά Ογκολογικά για να εξυπηρετηθούν οι τραπεζίτες και τα δικά της οικονομικά-κληρονομικά συμφέροντα.
Με λύπη είδαμε κάποιους που δήθεν υπερασπίζονται τα Ανθρώπινα Δικαιώματα να είναι μπροστά με το πλα-πλα και στα παρασκήνια να κάνουν τα πάντα για να αποτρέψουν κάθε προσπάθεια εφαρμογής τους. Στην Κύπρο 1000δες Καρκινοπαθείς ταλαιπωρούνται και 100δες πεθαίνουν άδικα εξαιτίας της έλλειψης ακτινοθεραπευτικών μηχανημάτων αλλά οι πάντες το αποσιωπούν για να μη χάσουν οικονομικά οφέλη τραπεζίτες και μια φούχτα έμποροι υγείας. Κατά τα άλλα οι πιο πάνω ζητωκραυγάζουν για την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ενώ παράλληλα δίνουν εντολές να ταλαιπωρούνται και να πεθαίνουν όσοι δεν έχουν μέσο ή προπαντός χρήματα.
Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου και θύραν περιοχής περί τα χείλη μου.
Μη εκκλίνης την καρδίαν μου εις λόγους πονηρίας, του προφασίζεσθαι προφάσεις εν αμαρτίαις. Συν ανθρώποις εργαζομένοις την ανομίαν, και ου μη συνδυάσω μετά των εκλεκτών αυτών. (Ψαλμός ρμ’ (140)
Χρ. Ανδρέου